Nauki Biblii


(dział wciąż rozwijany....)  

  • Co się z nami dzieje po śmierci
  • Prawo a Ewangelia
  • Czy Pismo Święte dopuszcza powtórny chrzest?
  • Niebiańska Świątynia i Jezus jako Arcykapłan
  • Powtórne przyjście Jezusa

  • Co stanowi podstawę naszej wiary

        Apostoł Paweł w Liście do Rzymian zapisał takie słowa: "Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańkiego, zbawiony będzie. Ale jak mają wzywać tego, w którego nie uwierzyli? A jak mają uwierzyć w tego, o którym nie słyszeli? A jak usłyszeć, jeśli nie ma tego, który zwiastuje?" (Rzym. 10,13-14 BW) oraz Rz 10:17 "Przeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś, co się słyszy, jest słowo Chrystusa." (BT) Widzimy więc pewną kolejność, gdzie najpierw jest głoszone Słowo Boże, a dalej słuchacz przyjmuje to Słowo i wierzy w nie. Tak więc ważną rolę odgrywa tu Słowo Boże, które jest niczym innym jak biblią. To w niej spisane są księgi autorów natchnionych Duchem Świętym (Iz. 34,16). To przez nich Bóg objawił nam kim jest, i jak chce nam pomóc.

        Na Słowo Boże (w takiej formie jakie wtedy istniało) powoływał się Jezus, używając czesto słowa "napisano..." (por. Mat 4,4; Mat 21,13; Mat 26,24; Mat 26,31). Na niego powoływali się apostołowie wskazując m.in. wypełnienie się proroctw, również tych o Jezusie.

        Aby nasza wiara była czysta i nieskazitelna, powinna opierać się na częstym czytaniu i rozważaniu Słowa Bożego. Praktyka ta jest dla nas bardzo cenna o czym pisał ap. Paweł do młodego Tymoteusza: "Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci zawierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. Wszelkie Pismo od Boga natchnione /jest/ i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości - aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu." (2 Tym 3,14-17 BT) Tekst jest bardzo wymowny i nie wymaga komentarza. Pozostaje mi więc zachęcić cię do czytania biblii, Księgi bardzo starej a jednocześnie bardzo aktualnej. Miej ją zawsze blisko siebie, abyś w wolnej chwili mógł do niej zajrzeć i przecztać chociaż kilka rozdziałów.

    Co się z nami dzieje po śmierci

    Chyba nie ma człowieka, który by nie stawiał pytań na temat możliwości życia po śmierci. Bierze się to stąd, że każdy ma w sobie pragnienie życia i chęć dalszego istnienia. Szczęśliwa przyszłość jest nadzieją wielu. Brak tej nadziei sprawia, że doczesne życie traci głębszy sens, a motywy działania pozbawione są poczucia odpowiedzialności przed Bogiem.

    Pismu Święte, które jest prawdą (Jan 17,17), udziela jednoznacznych odpowiedzi na pytania dotyczące nieśmiertelności.

    I. Powstanie życia i zjawisko śmierci
     
    1. I Mojż. 2,7. Ciało wraz z tchnieniem życia, to żywa istota, czyli dusza żyjąca.
         (Zobacz przekład JW i BG 1 Mojż. 1,20; 2,7).
           a) Ciało składa się z pierwiastków występujących w przyrodzie.
           b) "Tchnienie życia" albo "oddech życia" - to życiodajna energia utożsamiona z
                oddechem - Job 27,3. (Zobacz: Ezech. 37,5.6.)
      2. Kazn. 3,19.20. Ciało, tchnienie życia, a także śmierć są udziałem ludzi oraz zwierząt.
      3. Ezech. 18,4.20. Biblia naucza, że dusza jest śmiertelna.

    W Piśmie Świętym nic występuje pojęcie: "nieśmiertelna dusza".

    W katolickim przekładzie Pisma Świętego według ks. J. Wujka powyższe teksty tak oto zostały oddane: "Oto wszystkie dusze moje są; jak dusza ojca, tak dusza syna moja jest; dusza która zgrzeszy, ta umrze." (w. 4) Tę samą prawdę co do śmiertelności duszy wyraża wiersz 20: "Dusza, która zgrzeszy, ta umrze." W Biblii Tysiąclecia komentarz do wiersza 4 wyjaśnia: "Umrze" -przedwcześnie; "osoba" -dosłownie: "dusza".
    Występujące w Piśmie Świętym pojęcie "dusza" (po hebrajsku ,.nefesz', a po grecku "psyche") odnosi się nie tylko do człowieka, ale także do zwierząt. W Słowniku Biblii Tysiąclecia czytamy ponadto: "Krew - księgi ST nazywają krew duszą, bo ona jest siedliskiem życia" str. 1424. (Zobacz: 1 Mojż. 9,4.).

    II. Stan umarłych
     
    1. Kazn. 9,5.6.10. Zupełny brak jakiejkolwiek aktywności.
          a) Umarli nic nie wiedzą (w. 5).
          b) Pozbawieni są uczuć (w. 6).
          c) Brak im woli oraz możliwości działania (w. 10).
      2. Ps. 115,17; 6,6; Iz. 38,18. Brak możliwości chwalenia Boga.
      3. Jan 11,11-14. Sen śmierci.
      4. Job 3,11.13-19; Kazn. 12,7. Jednakowy stan wszystkich zmarłych.
      5. Mat. 16,27; 2 Tym. 4,6-8. Zaplata przy drugim przyjściu Jezusa, a nie zaraz po śmierci.

    III. Trudne miejsca w Biblii
     
    1. Łuk. 23,42.43; Ian 20,11-17. Jezus nie był w raju u Ojca nawet w niedzielę rano.
          Przecinek wprowadzono do Biblii na przełomie XV i XVI wieku (wenecki drukarz Aldus Manutius).
      2. Mat. 25,41; Juda w. 7. Sodoma i Gomora poniosły karę ognia wiecznego, który na wieki spalił te miasta, lecz ogień ten już nie płonie.
      3. Mar. 9,43; Jer. 17,27. "Ogień nieugaszony", to taki, którego nikt nie potrafi zgasić. Pali się on, aż wszystko strawi.
      4. Mal 3,19; Ps. 37,10.20; Ezech. 28,18.19. Działanie ognia wiecznego w stosunku do niesprawiedliwych. Unicestwienie.
      5. Rzym. 6,23. "Zapłatą za grzech jest śmierć", a nie wieczne męczarnie w ogniu (Ezech. 18,4.20).

    IV. Nadzieja dla sprawiedliwych
     
    1. 1 Kor. 15,22.23.51-53. Nieśmiertelność darem przy powtórnym przyjściu Jezusa
      2. I Tes. 4,14-17. Już na zawsze z Panem, który przywiedzie zbawionych do Ojca (w. 14).

    Owocem przyjęcia Jezusa jest nawrócenie i nowe życie.
    Biblia mówi:
    "że żywot wieczny dal nam Bóg, a żywot ten jest w Synu Jego. Kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nic ma żywota" (1 Jana 5,11.l2).

    Wspaniała wieczność z Chrystusem, to Boża propozycja dla Ciebie. Czy chcesz ją przyjąć?

    Powrót do początku


    Prawo a Ewangelia.

    Wszyscy ludzie zgrzeszyli i brak im chwały Bożej. Nie ma takiego kto by dobrze czynił, nie ma ani jednego. Ponieważ zapłatą za grzech jest śmierć, więc wszyscy powinniśmy zginąć. Ale Bóg okazał ludziom łaskę i darował im życie wieczne, chociaż na to nie zasługują. Ludzie nie muszą umierać śmiercią wieczną, ponieważ zamiast nich umarł Syn Boży. Zbawienie jest darem, który otrzymujemy z łaski przez wiarę a nie przez uczynki zakonu.

    "Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; Nie z uczynków, aby się kto nie chlubił." (Efez. 2:8-9)
    Czy to znaczy, że łaska Boża zakrywa wszelkie grzechy, i ludzie nie muszą już przestrzegać prawa Bożego? Absolutnie nie!. Przecież nie po to ułaskawia się przestępce aby znów popełniał przestępstwa. Ap. Paweł uczy:

    "Czy więc zakon unieważniamy przez wiarę? Wręcz przeciwnie, zakon utwierdzamy." (Rzym. 3:31)
    W całym Piśmie Świętym istnieje doskonała harmonia pomiędzy zakonem a ewangelią, przy czym jedno wywyższa drugie.

    "Gdyż prawo musi pozostać prawem I za nim opowiedzą się wszyscy prawego serca." (Ps. 94:15)
    Gdyby prawo Boże można było unieważnić to Jezus nie musiałby umierać. Tymczasem Jezus będąc na ziemi przestrzegał wszystkich przykazań i uczył ludzi aby go naśladowali. On który uczył, że:

    "Kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota." (1 Jan. 5:12)
    uczył również:

    "(...)A jeśli chcesz wejść do żywota, przestrzegaj przykazań." (Mat. 19:17)
    "Lecz łaska Pana od wieków na wieki Dla tych, którzy się go boją, A sprawiedliwość jego dla synów ich synów, Dla tych, którzy strzegą przymierza jego I pamiętają o wypełnianiu przykazań jego." (Ps. 103:17-18)

    Powrót do początku


    Czy Pismo Święte dopuszcza powtórny chrzest?

    Czasami osoby ochrzczone przez zanurzenie odczuwają potrzebę ponownego chrztu. Czy to może stać w sprzeczności z wypowiedzią Pawła, że jest jeden chrzest (Efez. 4,5)?
    Zachowanie Pawła i to, co czynił, świadczy, że nie. Podczas pobyt w Efezie Paweł spotyka grupę uczniów, którzy byli ochrzczeni przez Jana Chrzciciela. Ludzie ci przeżyli nawrócenie i wyznali swoją wiarę w przychodzącego Mesjasza
    "Podczas gdy Apollos przebywał w Koryncie, obszedł Paweł wyżynne okolice i przyszedł do Efezu, a spotkawszy niektórych uczniów, Rzekł do nich: Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy uwierzyliście? A oni mu na to: Nawet nie słyszeliśmy, że jest Duch Święty. Tedy rzekł: Jak więc zostaliście ochrzczeni? A oni rzekli: Chrztem Janowym. Paweł zaś rzekł: Jan chrzcił chrztem upamiętania i mówił ludowi, żeby uwierzyli w tego, który przyjdzie po nim, to jest w Jezusa. A gdy to usłyszeli, zostali ochrzczeni w imię Pana Jezusa." (Dz.Ap. 19:1-5)
    Uczniowie ci nie posiadali jasnego zrozumienia ewangelii.
    "Gdy przyjęli chrzest z rąk Jana, nadal tkwili w wielu błędach. Kiedy dotarło do nich jaśniejsze światło, chętnie przyjęli Chrystusa jako swego Odkupiciela; czyniąc to wzięli na siebie nowe zobowiązania. Razem z przyjęciem czystrzej wiary nastąpiła zmiana ich życia i charakteru. Na znak tej zmiany oraz uświadomienia sobie wiary w Chrystusa zostali ponownie ochrzczeni w imię Jezusa.
    Wielu szczerych naśladowców Chrystusa miało podobne doświadczenie. Jaśniejsze zrozumienie woli Bożej stawia człowieka w nowym stosunku do Pana.Pojawiają się nowe obowiązki. Wiele spraw, które wydawały się niewinne, a nawet chwalebne, teraz chrześcijanin widzi jako grzeszne (...). Poprzedni chrzest nie zadowala go. Zobaczył siebie jako grzesznika, potępionego przez zakon Boży. Na nowo doświadczył śmierci dla grzechu i pragnie znowu być potrzebny z Chrystusem przez chrzest, by móc do odnowionego życia. Takie postępowanie jest godne z zachowaniem Pawła, który chrzcił nawróconych Żydów.
    To wydarzenie zostało sprawozdane przez Ducha Świętego jako lekcja pouczająca dla Kościoła" (White, Sketches From the Life of Paul, Battle Creek 1883, s. 132.133, zob także: Swventhday Adventist Church Manual, Waszyngton 1986, wyd. popr., s. 50; White, Evangelism, s. 372-375).
    Biblia nie zabrania ponownego chrztu osobie, która złamała swoje przymierze z Bogiem, popełniając ciężki grzech lub dopuszczając się odstępstwa, a następnie doznała ponownego nawrócenia i pragnie odnowić swoje przymierze (zob,: Seventh-day Adventist Church Manual, s. 51.162; White, Evangelism, s. 375).

    Tekst zaczerpnięty z książki "Wierzyć tak jak Jezus" str.190.192.

    Powrót do początku


    KSIĄŻKA

    Pojednawcze kapłaństwo Jezusa Chrystusa - Frank B. Holbrook.

    W publikacji tej autor porusza zagadnienia stanowiące sedno ewangelii. Teolodzy często traktują zbawienie jako cel sam w sobie, osiągnięty i spełniony całkowicie przez śmierć Chrystusa na Golgocie a jednocześnie nie zwracają uwagi na znaczenie zbawienia jako trwającego procesu. Holbrook rozwija przed nami pełne biblijne świadectwo o miłosiernym akcie zbawienia dokonaym przez Boga w Jego Synu, i to nie tylko w wymiarze ziemskim, ale i kosmicznym.
    Zamów kasiążkę

    NIEBIAŃSKA ŚWIĄTYNIA I JEZUS JAKO ARCYKAPŁAN

    "Albowiem Chrystus nie wszedł do świątyni zbudowanej rękami, która jest odbiciem prawdziwej, ale do samego nieba, aby się wstawiać teraz za nami przed obliczem Boga" (Hebr. 9,24)
     
    Pomyśl, co to znaczy My, grzeszni, upadli ludzie, my, którzy zostalibyśmy strawieni blaskiem Jego chwały, my, bez względu na to, jak ciężkiego i rażącego wykroczenia dopuściliśmy się przeciw świętemu prawu Bożemu, my mamy Kogoś, kto staje za nas przed obecnością Bożą, mamy Reprezentanta stojącego przed Ojcem za nas. Pomyśl, jak miłujący, przebaczający był Chrystus tutaj, na ziemi. Ten sam Jezus jest teraz naszym Pośrednikiem w niebie!
    To także jest częścią ewangelii. Jezus nie tylko zapłacił karę za nasze grzechy, biorąc je na siebie i oddając życie na krzyżu (I Piotra 2,24), ale teraz stoi w obecności Boga jako Pośrednik między niebem a ziemią, między ludzkością a Bóstwem.
    Jest to zupełnie zrozumiałe. Jezus, będący zarówno Bogiem, jak i człowiekiem (bezgrzesznym, doskonałym człowiekiem), jest jedynym, który może zapełnić przepaść dzielącą ludzkość od Boga z powodu grzechu. Z tego wszystkiego koniecznie musimy zapamiętać (choć nie tylko to), że teraz jest Człowiek, ludzka Istota, która może właściwie odnieść się do wszystkich naszych problemów, cierpień i pokus (Hebr. 4,14.15), reprezentujący nas przed Ojcem.
     
    "Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus, który siebie samego złożył jako okup za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwym czasie" (I Tym. 2,5.6)
     
    Wspaniałą nowiną nowego przymierza jest to, że teraz, dzięki Jezusowi, skruszeni grzesznicy maja Kogoś, kto reprezentuje ich w niebie przed Ojcem, Kogoś, kto zdobył dla nich to, czego nigdy nie byliby w stanie zdobyć sami, a mianowicie doskonałą sprawiedliwość, wypracowaną w jego ziemskim życiu wśród wyrzeczeń i cierpienia (Hebr. 2,10). Ten Orędownik stoi przed Bogiem domagając się dla nas przebaczenia grzechu i mocy do pokonania go, gdyż bez nich nie mielibyśmy nadziei ani teraz, ani oczywiście na sądzie.

    Warto przeczytać w Piśmie Świętym:
     
    2 Mojż.25,40 Polecenie dane Mojżeszowi; uczynienie świątyni dokładnie według wzoru- oryginału
    Hebr.8,2.4.5 Oryginałem jest świątynia niebieska, ziemska była tylko kopią oryginału
    Hebr.9,1-5 Wygląd ziemskiej świątyni
    Obj.11,19 Świątynia w niebie- wraz z przykazaniami
    Obj.15,5 Aniołowie wychodzący ze świątyni niebieskiej
    Obj.8,1-5 Ołtarz kadzidlany w świątyni niebieskiej
    Rzym.8,34.35 Chrystus po wniebowstąpieniu zasiadł po prawicy Ojca i pośredniczy za nami
    1 Tym.2,5 Jezus jest jedynym pośrednikiem
    Hebr.7,16.21 Jezus stał się kapłanem według porządku Melchisedeka. Przyczyna: Jezus pochodził z rodu Judy, nie Lewiego, tylko Lewici mogli być kapłanami.
    Hebr.8,1-5 Chrystus pośrednikiem w niebieskiej świątyni
    Hebr.9,12-15 Chrystus jest arcykapłanem dóbr przyszłych, pośrednikiem lepszego przymierza
    Hebr.9,24-28 Ofiara Chrystusa na Golgocie jest jedyna, niepowtarzalna, z tą ofiarą Chrystus wszedł do świątyni w niebie
    Hebr.10,10-14.17.18 Ofiara Chrystusa usprawiedliwia i uświęca nas
    Jan 2,19 Jezus mógł stać się arcykapłanem niebieskiej świątyni, dlatego, że oddał za nas świątynię swojego ciała
    1 Kor.6,19.20 Poprzez oddanie swego ciała Jezus uczynił świątyniami nasze ciała
    Hebr.10,19-22 Zaproszenie do wejścia za Jezusem do niebieskiej świątyni
    Hebr.10,23-25 Wejście do świątyni niesie ze sobą motywację do służby Bogu, łącznie z chrztem
    1 Jana 1,9;2,1 Jezus jest pośrednikiem w niebieskiej świątyni
    Hebr.4,14-16 Jezus jest szczególnym arcykapłanem: rozumie nasze potrzeby i nasze grzechy
    Hebr.5,5-10 Zrozumienie naszych grzechów wzięło się z doświadczenia cierpienia w czasie życia na ziemi
    Hebr.7,24-28 Jezus jest wyjątkowym arcykapłanem: zawsze wstawia się za nami
    Obj.3,12 Nagrodą za zbawienie jest uczynienie nas filarami świątyni
    Obj.20,6 Obietnica uczynienia zbawionych kapłanami
    Obj.21,22 Na nowej ziemi nie będzie świątyni- nie będzie grzechu, nie będzie ofiar
    Hebr.13,15 Jedyna ofiara na nowej ziemi: modlitwy pochwalne
    Rzym.8,31-39

    Powrót do początku


    POWTÓRNE PRZYJŚCIE JEZUSA

    Głównym tematem Pisma Świętego jest Jezus. Biblię można podzielić na trzy części: St. Testament- zapowiadający Jego pierwsze przyjście; Ewangelie - opisujące Jego pierwsze przyjście; Dz.Ap.- Obj.-zapowiadające powtórne przyjście Jezusa.  
    • Modlitwa o powrót Chrystusa, (Mat. 6,10)
    • Biblia zaczyna się i kończy się obietnicą przyjścia Zbawiciela (1Mojż 3,15; Obj. 22,20)
    • Obietnica - zapowiedź powrotu (Jan 14,1-3)
    • Pan Jezus dał zapewnienie Swojego powrotu prześladowcom (Mat.26,63.64)
    • Jezus jest prawdomówny (Obj. 3,14)
    • Jego przyjście ujrzy wszelkie oko (Obj.1,7)
    • Jezus przyjdzie jako Król Królów (Obj. 19,11,16)
    • Jego przyjście będzie przyjściem w chwale (Łuk.9,26)
    • Henoch w ST prorokujący (Judy 14.15)
    • Przyjście będzie podobne do błyskawicy (Mat.24,27)
    • Przyjdzie na obłokach (Mar.13,26)
    • Na ziemię przyjdzie ten sam Jezus (Dz. Ap.1,10.11)
    • Pan Jezus przyjdzie, aby dać nagrodę tym, którzy w Niego wierzą (Hebr.9,27.28)
    • Zabranie do nieba żywych i zmartwychwstanie wierzących (1Tes.4,13-18)
    • Zmartwychwstali zostaną przemienieni (1Kor.15,51-54)
    • Przemienienie nastąpi na podobieństwo Chrystusa (Fil.3,21)
    • Tą nadzieją żył ap. Paweł (2Tym.4,6-8)
    • Odebranie zapłaty przez tych, którzy nie oddali życia Chrystusowi (Obj.6,12-17)
    • Dzień powrotu Chrystusa to dzień zniszczenia grzechu i jego skutków (Ps.50,3-5; 2 Piotr.3,10)
    • Nikt nie zna czasu przyjścia Chrystusa, ale naszym zadaniem nie jest wyznaczanie dat, ale gotowość na to, co może stać się w każdej chwili. (Mat.24,36; Mat.24,44; Obj.3,3.11.20)
    • Powołanie chrześcijanina: oczekiwanie (1Tes. 1,9.10)
    • Nasza prośba o powrót Chrystusa (Obj.22,20)

    Powrót do początku